14 Ağustos 2015 Cuma

Çocukları Büyütürken Egolarımı Küçülttüm


      Anne olmadan önce asla yapmam dediğim o kadar çok şey vardı ki.  Sanki anneliğin kurallarını ben yazacak,  7 milyar dünyalıya anne nasıl olur ben gösterecektim.  Güneş sistemi bile şoka girip,  anneler ne anneler doğuruyor ama diyecekti.

        Mesela çocuğum erkenden konuşacak, erkenden yürüyecek, büyüklerini sayacak, küçüklerini sevecekti. Sabah kalkınca yatağını toplayıp sabah şeriflerin hayır olsun Validecim diye elimi öpecek, tüm gün faideli uğraşlar içerisinde olacaktı. Mikrop ve alerji denen nalet illetler vücuduna asla intikal edemeyecek ve sebze yemeklerinin müptelası olacaktı. Gözünden akan tek damla yaş , buzdolabında brokoli bittiği zaman olacaktı.

        Okuldan gelir gelmez ödevlerinin başında olacak , derslerine ara vermesini ben rica edecektim. Tüm sporlara da kabiliyetli olacaktı elbette. Millet çocuğunu basketbol, futbol kursu gibi tek spor dalına yönlendirirken ben triatlon kursuna gönderecektim. Hem yüzsün hem bisiklete binsin hem de koşsun kerata. O kadar brokoli bir işe yarasın değil mi ama. Ayrıca çikolata yemeyecek, GDO'lu ürünleri kokusundan tanıyıp alarm verecekti.

         Sorunlarımız olduğu zaman da konuşarak, masa başında demokratik yollardan çözüme ulaşacaktık. Çocuğumu terlikle tehdit etmeyecek, o da kapıları suratıma çarpıp "Sen ne biçim annesin  beaaa" demeyecekti. Vicdanım Ayşe teyzenin çamaşırları gibi her zaman bembeyaz, tertemiz olacaktı. Ben nerede yanlış yapıyorum? sorusunun muhatabı asla ben olmayacaktım.

           Tüm bunlar yarı şaka yarı ciddi hayallerimdi. Çocukla birlikte kendini de büyütüp, egolarını küçültüyormuş meğerse insan. Çocuk dediğin sadece acıkınca ya da altı pis olunca ağlar sanırdım. Kalbi kırılınca, kısıtlanınca, başarısız olunca ağladığında sorunları bir şişe süt çözmüyormuş. Ama kocaman bir kucaklama  hiç fena olmuyor. Benden söylemesi...
       
       

8 yorum:

  1. Gülerek okudum geldim de sonunda o kucaklama var ya ağlıcam şimdi galiba yaaa...Ne güzel yazmışsın.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Annelik de böyle değil mi zaten. Kah gülmeli, kah ağlamalı bir hal işte. Beğenmene çok sevindim, çoook teşekkürler :)))

      Sil
  2. Bizim egolarımız küçülürken onların sevgi dünyaları çoğalsın ...
    Ne de güzel anlatmışsınız...
    Dilinize sağlık

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Herşey onların mutluluğu için. Hem onlar hem biz huzurlu oluyoruz o zaman. Varsın egolar küçücük kalsın. Çocuklardan daha mükemmel bir öğretmen yokmuş bu dünyada. Çok teşekkürler, Sevgiler :)))

      Sil
  3. :)))Yüzümde kocaman bir gülümseme ile okudum yazınızı.Ben henüz anne değilim ama sebze konusundaki hayalim siiznle örtüşüyor :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Birazcık da olsa gülümsetebildimse ne mutlu bana. Dilerim sebze konusunda ve tüm diğer konularda da hayalleriniz gerçek olur :)))

      Sil
    2. Birazcık da olsa gülümsetebildimse ne mutlu bana. Dilerim sebze konusunda ve tüm diğer konularda da hayalleriniz gerçek olur :)))

      Sil
    3. Birazcık da olsa gülümsetebildimse ne mutlu bana. Dilerim sebze konusunda ve tüm diğer konularda da hayalleriniz gerçek olur :)))

      Sil